Βρειτε μας στα Social Media

ΡΕΘΥΜΝΟ

Ο Αθηναίος που γύρισε όλο το Ρέθυμνο σε 24 ώρες και έπαθε την πλάκα της ζωής του! | ΦΩΤΟ

Δημοσιεύτηκε

στις

Ρεθύμνου
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Στον δρόμο από Ηράκλειο για Ρέθυμνο και λίγο έξω από το Μπαλί… Κάθε χάδι στο γκάζι, πάντα με προσοχή και εντός ορίων ταχύτητας, ήταν και ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο. Στην ευλαβική τήρηση του προγράμματος. Στην υλοποίηση του “πλάνου”. Ποιο ήταν αυτό; “Να τα προλάβουμε όλα στο Ρέθυμνο. Και μετά ας ξανάρθουμε”.

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου για το Daynight.gr

Το είχα θέσει εξ αρχής ως πρόκληση στο μυαλό μου, η οποία, είχε πια ποτίσει μέσα του. Σαν να είχε εισβάλει μία ουσία ντόπια, εκστασιαστική, που τη βρίσκεις μόνο σε αυτό το μαγικό μέρος και ενεργοποιεί τις ταξιδιωτικές ενδορφίνες. Αυτές που σε καλούν να ανακαλύψεις να πάντα. Σε δελεάζουν να προλάβεις και να τα δεις όλα. Είχα πια συμβιβαστεί με αυτή την ψυχαναγκαστική ιδέα. Άγχος στην πρωτευουσιάνικη ρουτίνα; Άγχος και στις διακοπές. Γεμάτο ντεπόζιτο, λίγα παραπάνω καύσιμα σε σώμα και  υπομονή, είχα εξοπλιστεί κατάλληλα και για τους δυο μας.

 

Ώρα 12:30 μ.μ. Πρώτη στάση Μπαλί για καφέ και συνεχίζουμε 

Μετά από μιάμιση (και βάλε) ώρα οδήγησης χρειαζόμουν λίγη ξεκούραση. “Και οι δυο μας”, πετάγεται από δίπλα. “Ναι, αλλά εγώ το πατάω αυτό το ρημάδι”. Όταν μιλάμε για ταξιδιωτικό ντουέτο, τέτοια ανάλαφρα καβγαδάκια γράφουν πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ, όσο αυτά στο καντράν αυξάνονται. Ένας καφές στο Μπαλί με θέα τον εξωτικό κολπίσκο, κι ας μην περιελάμβανε βουτιά, ήταν μία γερή δόση οξυγόνου για να επιστρέψουμε στον δρόμο και να βάλουμε σε τάξη τον “χάρτη” που εικονικά είχαμε σχεδιάσει.

Είχα διαβάσει κάθε διαδικτυακό blog για τα μέρη που έπρεπε να επισκεφτώ. Κι όσο ο κένσορας κατέβαινε, τόσο κολλούσα πάνω στην οθόνη, τόσο μεγάλωνε η δίψα μου. “Λοιπόν, Μαγγελάνε; Πού πάμε;”.

Τα είχα σχεδιάσει όλα. Θα ξεκινούσαμε από τον Πλακιά. Η πινέζα, όμως, είχε τοποθετηθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο, οριοθετώντας μία ειδική διαδρομή. “Θα πάμε από το φαράγγι του Κοτσυφού”, είπα έχοντας μπροστά μου το GPS, πού τόσο μου χάλαγε αισθητικά τον ρόλο και το προφίλ του αγνού παραδοσιακού ερευνητή. Προτιμούσα χάρτη.

Μετά από λίγες τζούρες καφέ και μερικές εισπνοές θαλασσινού αέρα, φύγαμε από το Μπαλί με προορισμό τον Πλακιά. Δεν ξέρω αν η διαδρομή από το φαράγγι ήταν εναλλακτική. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσεις στο σημείο, ή αν η διέλευση από τους επιβλητικούς βράχους ήταν μονόδρομος. Εγώ έκανα τη μόστρα μου. “Είναι πολύ πιο ωραία διαδρομή”. Και όντως ήταν. Αν δεν αντέχεις το οδοιπορικό στα φαράγγια, αν δεν είσαι αθλητικός τύπος, το οδικό πέρασμα και μόνο από τα βραχώδη διαχωριστικά που σκεπάζουν τον δρόμο δημιουργούσαν ένα εντυπωσιακό και λιγάκι άγριο τοπίο. Λες και οι βράχοι σε υποδέχονταν μεγαλοπρεπώς για κάθε ξεχωριστή σπιθαμή του Ρεθύμνου. Δεν ήθελα να αφήσω σπιθαμή για σπιθαμή.

 

Ώρα 14:00 Στον Πλακιά, η φυσική ομορφιά “ξεγυμνώνεται” μπροστά σου

Μετά από αρκετό στροφομάνι, με προσοχή και έμφαση στο φρένο πια, φτάνοντας στους πρόποδες, η πρώτη παραλία του Πλακιά απλώθηκε μπροστά μας. Οδηγώντας παράλληλα, τη χαζεύαμε, σχεδόν ασκαρδαμυκτί, με την κόρη του ματιού να ερεθίζεται, να διαστέλλεται, να διεγείρεται από το αχανές και καταγάλανο τοπίο. Δεξιά μου, έσκασε ένα χαμόγελο ικανοποίησης και ανακούφισης, για την πρώτη μας βουτιά. Έσβησε απότομα. “Όχι εδώ. Θα πάμε κάπου καλύτερα”.

Ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά, περνώντας από έναν μικρό χωματόδρομο μεσαίων απαιτήσεων ως προς το όχημα που σε κουβαλά, φτάσαμε στο Αμμουδάκι. Το είχα σημαδέψει από την πρώτη φωτογραφία.

Η ευκρίνεια, η διαύγεια και η διαφάνεια του γαλάζιου, τα κρύα κρυστάλλινα νερά, η μικρή σπηλιά που θα σε αγκαλιάσει και θα σε ξεκουράσει μετά από λίγο κολύμπι στην ανατολική πλευρά της παραλίας, συνέθεσαν το πρώτο μαγευτικό σκηνικό που ανυπομονούσα να δω. Την αποκαλούν και “παραλία γυμνιστών”. Και όντως είναι. Μια ματιά μονάχα φτάνει για να αποσπασθείς από το απέραντο γαλάζιο και να παρασυρθείς στο λάθος. “Γι’ αυτό ήθελες να έρθουμε”

Φεύγοντας κοντοστάθηκα για να απαθανατίσω την μικρή παραλία από ψηλά, αλλά και να κοιτάξω με φθόνο τους λίγους και “εκλεκτούς” που είχαν προλάβει να πιάσουν τις μετρημένες στα δάχτυλα ξαπλώστρες του beach bar. Εγκατεστημένες πάνω στο γκαζόν μπορούν να σκανάρουν όλο το τοπίο χάρη στην περίοπτη θέση που κατέχουν πάνω στον βράχο.

Για τους τολμηρούς και αθλητικούς, ανατολικά της παραλίας, υπάρχει ένα ακόμη κολπάκι, με νερά ίδιας απόχρωση, από όπου όμως θα χρειαστεί κατάβαση για να φτάσεις σε αυτό και να γευτείς τους καρπούς της ιδιωτικότητας που απλόχερα προσφέρει.

 

Ώρα 15:30 Μα τον Δία, η Καλυψώ είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει! 

Η επόμενη στάση δεν ήταν δική μου επιλογή. “Τώρα θα πάμε εκεί που θα πω εγώ”, ακούστηκε από δίπλα μου. Με χάλασε λίγο, γιατί ένιωσα τον ρόλο του leader μαζί και το χρονοδιάγραμμά μου να απειλούνται. Η κοντινή απόσταση, ωστόσο, και οι υποσχέσεις για μία πινελιά, εκτός προγράμματος μεν, αλλά με ανάλογη “επήρεια”, ήταν επαρκή πειστήρια.

Το “Kalypso Cretan Village Resort & Spa” δεν είναι το ξενοδοχείο που θα πας για να μείνεις. Όχι για μικροαστούς σαν του λόγου μας. Προσφέρει, ωστόσο, τη δυνατότητα, με ένα ευτελές (για τα δεδομένα των όσων προσφέρει) ποσό, να περιηγηθείς σε αυτό, να γευτείς λίγη από την πολυτελή ομορφιά του και τον πολύ ιδιόμορφο κόλπο που σου λέει “πέσε και κολύμπα”.

Εκεί που ζούσε η μυθική βασίλισσα Καλυψώ, στις σπηλιές που μάγεψε και “εγκλώβισε” την καρδιά του Οδυσσέα, το “ερωτικό” κάλεσμα είναι ίδιο για κάθε ηλικία και φύλο. Είναι μυθικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ένα τοπίο άγριο και όμορφο ταυτόχρονα, με τις ξαπλώστρες να αγναντεύουν το πέλαγος στους πρόποδες των γιγαντιαίων βράχων και με πέτρες που θυμίζουν “Συμπληγάδες” να σχηματίζουν έναν κόλπο που σε προσκαλεί να βουτήξεις. Επίδοξοι δύτες ετοιμάζονται από τους ειδικά εκπαιδευμένους της σχολής που είναι εγκατεστημένη στο σημείο, άνθρωποι χαλαρώνουν και χαζεύουν το τοπίο γύρω τους, σταματώντας μόνο για μία βουτιά από σκάλα ή βράχο. Δεν είναι μία κοινή παραλία. Είναι ένα μέρος βγαλμένο από στροφές του Ομήρου, μία αφτιασίδωτη απεικόνιση της μυθολογίας.

 

Ώρα 17:00. Ένα παιδί μετράει τα… σκαλιά

Η επόμενη στάση ήταν η πιο μεγάλη και πιο δύσκολη πρόκληση της ημέρας. Έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Αν μου ζητήσεις έναν παραπάνω λόγο για να επισκεφτώ την Πρέβελη είναι για να μετρήσω τα σκαλιά που χρειάζεται να κατέβεις για να φτάσεις στην παραλία και λίμνη, οι οποίες ενώνονται για να σχηματίσουν ένα από τα πιο εξωτικά παραθαλάσσια μέρη της Κρήτης.

Κατεβαίνοντας, έβλεπα ανθρώπους να ανεβαίνουν σε σχήμα “Γ”, γλώσσες να βγαίνουν όπως στα καρτούν, λόγια αποχαιρετισμού με μορφή ψαλμωδίας όσο η ανάσα κοβόταν από το περπάτημα, ατάκες τύπου “πες στη μαμά ότι την αγαπώ” και μάτια να μας κοιτάνε προειδοποιητικά. Ως ενθουσιασμένος ταξιδιώτης δεν μάσησα. “Μην αγχώνεσαι, εμείς θα ανέβουμε από τον άλλον δρόμο”. Άγνωστοι άρχισαν να με κοιτάζουν με την ελπίδα ότι κρύβω κάποιο κρυφό, λυτρωτικό μονοπάτι στα κιτάπια μου. “Πλάκα κάνω παιδιά”. Κατά βάθος, όμως, ως γνήσιος Έλληνας, το πίστευα. Δεν μπορεί, κάτι θα βρούμε.

Η κατάβαση δεν είναι τόσο δύσκολη. Η πανοραμική εικόνα της θάλασσας που συνορεύει με τη γεμάτη φοίνικες λίμνη είχε βάλει στο “mute” κάθε δισταγμό.

Όταν φτάσαμε, πριν βουτήξουμε, κι αφού οι τένοντες στα πόδια ήταν ακόμη ακμαίοι, αποφασίσαμε να διασχίσουμε και να ανακαλύψουμε το φοινικόδασος. Ένα τοπίο, βγαλμένο από καρτ-ποστάλ. Χωμάτινα μονοπάτια, περιφραγμένα από φοίνικες, κάλυπταν τον ουρανό, αφήνοντας μόνο μερικές χαραμάδες ομορφιάς για να μερικές ρουφηξιές αντοχής από τη λίμνη που σε ακολουθούσε στο διάβα σου. Φτάνοντας στον τερματισμό, τα νερά έπεφταν από παντού, τα φύλλα των δέντρων ανέμιζαν γύρω σου, ο επίγειος παράδεισος ήταν εδώ. Στην υγειά του κάθε σκαλιού ξεχωριστά.

Βουτήξαμε στα παγωμένα νερά της λίμνης μέχρι το γόνατο και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την παραλία. Βουτιά στα επίσης κρύα και πεντακάθαρα νερά, ένα δροσιστικό αναψυκτικό στην καντίνα που ένας θεός ξέρει πώς προμηθεύεται τα προϊόντα της εκεί κάτω, μόνο λίγα λεπτά ξαποστάσαμε και ξανά προς την ανάβαση τραβήξαμε.

 

Ώρα 19:00. Στους Αμμόλοφους δεν αφήσαμε τα κόκαλά μας

Η ιδανική και ενδεδειγμένη ώρα για το τέλειο ηλιοβασίλεμα. Με βάρος στα πόδια και γάμπες που βαρυγκωμούσαν, καθόμασταν στο αυτοκίνητο, με το δίλημμα να βασανίζει το μυαλό μας. Η διάσταση απόψεων ξεκάθαρη, όπως και το ερώτημα: Πίσω στην πόλη ή συνεχίζουμε; “Θα δεις το καλύτερο ηλιοβασίλεμα που έχεις δει στη ζωή σου”. Η υπόσχεσή μου έκρινε και το αποτέλεσμα της κάλπης. Βενζίνη είχαμε, αντοχές όχι, αλλά η “λύσσα” μέσα μου να προλάβουμε όσο περισσότερα μπορούσαμε πριν ο ήλιος δύσει δεν είχε κοπάσει.

Ως άλλος Σπίντι Γκονζάλες, ξεκίνησα με προορισμό τον Άγιο Παύλο και  συγκεκριμένα τους Αμμόλοφους, την παραλία από όπου η δύση του ήλιου μοιάζει με ιεροτελεστία. Φτάσαμε την τέλεια ώρα. Λίγο μετά τις 20:00 οι ακτίνες είχαν αρχίσει να μας καλούν στο αποχαιρετιστήριο τελετουργικό.

Όπως συμβαίνει σε κάθε ομορφιά της ζωής, το άγγιγμα της ευτυχίας, ακόμη κι αν αυτή προσφέρεται με ένα μοναδικό στιγμιότυπο, χρειάζεται θυσίες.

Για να κατέβεις στην παραλία θα χρειαστεί θάρρος, γερό πόδι, ενίοτε και κλειστά μάτια. Η πλούσια και βαθιά άμμος, μικρογραφία ερήμου, “ρουφά” τα πόδια, ο άνεμος στέλνει την άμμο στο πρόσωπό σου, ενώ η κλίση 45 μοιρών της αμμώδους ράχης κάνει την κατάβαση αρκετά δύσκολη. Την ανάβαση να δεις…

 

Μετά από μία σύντομη περιπέτεια, κι αφού δεν κουτρουβαλιαστήκαμε για να φτάσουμε, αποζημιωθήκαμε μέχρι τελευταίας βλεφαρίδας.  Ένα τοπίο ειδυλλιακό, με το πορτοκαλί του ήλιου να αντανακλάται στη θάλασσα, σαν να της προσφέρει το τελευταίο άγγιγμα πριν την καληνυχτίσει. Ήλιος, νερό και άνεμος που σήκωνε την άμμο συχνά-πυκνά και την σκόρπιζε πάνω μας με ριπές. Η φύση είχε επιβάλει τους νόμους της με τρόπο αυστηρό, χωρίς περιθώρια και εκπτώσεις για να θαυμάσεις τον θησαυρό της, με το προνόμιο της “μοναδικότητας” να κάνει ακόμη πιο απολαυστική την παραμονή στην παραλία, που για την ώρα εκείνη, είχαμε αποκλειστικά για πάρτη μας.

Αν θες να βρεθείς στους Αμμόλογους, να ξέρεις πως η ανάβαση δεν είναι εύκολη. Κάθε βήμα είναι και μία βουτιά στην άμμο και κάθε τέτοια βουτιά κάνει το πόδι όλο και πιο βαρύ. Η απότομη κλίση θα σε κουράσει από νωρίς, ενώ οι μικρές και ατίθασες αμμοθύελλες θα σε  σταματούν τακτικά για να καλύψεις το πρόσωπό σου. Χρειαστήκαμε περίπου 20 λεπτά για να καλύψουμε μία απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων. Κουραστήκαμε, πιαστήκαμε, σχεδόν τραυματιστήκαμε. Η αθλητικότητα είναι μία λέξη άγνωστη για εμάς, ωστόσο μπορώ να βρω αναρίθμητες λέξεις για να σου περιγράψω την ομορφιά όσων αντικρίσαμε. Και με βεβαιότητα να πω πως κάθε βήμα προς ή από αυτό το σημείο άξιζε χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό.

 

221:30 Επιστροφή στο Ρέθυμνο, αλλά… πού ξεκούραση

Φεύγοντας από τους Αμμόλοφους, περνώντας από τα Σαχτούρια, το πρώτο χωριό που θα συναντήσεις στον δρόμο της επιστροφής, έβλεπες τον ήλιο να έχει κρυφτεί πια πίσω από τα βουνά, αφήνοντας μόνο λίγο από το χρώμα του να μας κρατά συντροφιά και να κρατά ζωντανή τη μαγεία που συνόδευε το ταξίδι της επιστροφής. Όσο πλησιάζαμε στο Ρέθυμνο, τόσο πύκνωνε το σκοτάδι. Περάσαμε από πολλά όμορφα χωριά, φλερτάραμε με την ιδέα μίας ακόμη στάσης, ωστόσο, λίγο η κούραση, λίγο η ανάγκη να δούμε την πόλη, κλείσαμε τα αυτιά μας και συνεχίσαμε.

Θυμάμαι ακόμη να βγάζω άμμους από πάνω μου στον δρόμο αλλά και κατά την ετοιμασία μας για μία χαλαρή βραδινή βόλτα στο κέντρο του Ρεθύμνου. “Χαρά στο κουράγιο” μας λέγανε κάποιοι, αλλά εμείς περπατήσαμε στα σοκάκια, φωτογραφηθήκαμε και φωτογραφήσαμε, μέχρι να διαλέξουμε ένα από τα πολλά μεζεδοπωλεία που σε χορταίνουν στο μάτι μόνο από τα πιάτα των διπλανών, όσο περιμέναμε τα δικά μας να έρθουν.

Φάγαμε πολύ ωραία γκουρμέ πιάτα με γερές δόσεις κρητικών γεύσεων, αν και θα προτιμούσαμε κάτι πιο παραδοσιακό. Ίσως την επόμενη φορά, όπου δεν θα πούμε όχι στο κάλεσμα από τα μικρά γραφικά χωριουδάκια, μερικά από τα σημεία που μας “ξέφυγαν” σε αυτό το αλησμόνητο, λίγο κουραστικό, αλλά χορταστικό road trip.

Το επόμενο πρωί, μετά από γερό ύπνο, έχοντας γεμίσει τις μπαταρίες μας, καφές και πρωινό σε παραλιακή καφετέρια, λίγη ακόμη περιήγηση στα ηλιόλουστα αυτή τη φορά σοκάκια και, δεν θα ‘ταν 12 η ώρα, πίσω για το Ηράκλειο.

Ένα 24ωρο φυσικής ομορφιάς, εναλλαγής εικόνων, γεμάτο με όλα τα “χρυσαφικά” του φυσικού πλούτου που διαθέτει τούτη η χώρα, τούτο το νησί. Κανένας πόνος, καμία κούραση, κανένα σκαλί δεν έχει μείνει στο άλμπουμ των αναμνήσεων που έχουμε μπροστά μας. Τρέξαμε, αγχωθήκαμε, ταλαιπωρηθήκαμε, αλλά τα προλάβαμε. Όχι όλα. Ομολογουμένως, πολλά. Και σίγουρα αρκετά για να έχουμε να νοσταλγούμε και να τα βλέπουμε ως καλούς λόγους για να επιστρέψουμε.

 

Αντί επιλόγου; Όπως έλεγε κι ο Καζαντζάκης από την “Αναφορά στον Γκρέκο”:

“Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα στο σπίτι μου, στο χώμα. Όχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε […] Ρίχνω στερνή ματιά γύρω μου· ποιόν να αποχαιρετήσω; τι ν’αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό;”.

Ρεθύμνου
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση SYNKA
Διαφήμιση Cretanphysis Face Cream
Σχολίασε το άρθρο
Ακολουθήστε το Daynight.gr σε Facebook και Instagram
Διαφήμιση SYNKA
Διαφήμιση Cretanphysis Face Cream

ΣΧΟΛΙΑ:

Το Daynight.gr σέβεται απόλυτα το δικαίωμα σας στην ελεύθερη γνώμη στο πλαίσιο πάντα ενός κόσμιου διαλόγου. Τα σχόλια που ακολουθούν εκφράζουν και απηχούν αποκλειστικά τον αναγνώστη/ρια και το Daynight.gr διατητηρεί το δικαίωμα να μην αναρτά ή/και να διαγράφει απρεπή, υβριστικά και διαφημιστικά σχόλια.

ΡΕΘΥΜΝΟ

Ιστορική φωτογραφία: Ο Κώστας Μουντάκης διδάσκει τα μυστικά της λύρας σε Ρεθυμνιωτόπουλα!

Δημοσιεύτηκε

στις

Μουντάκης

Mια μοναδική φωτογραφία ανέσυρε από το φωτογραφικό του αρχείο ο φωτογράφος Νίκος Μπουζιάνης από τη Ναύπακτο.

Στην εν λόγω φωτογραφία, η οποία χρονολογείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και την οποία απέστειλε στο cretalive, απεικονίζεται ο θρυλικός Ρεθυμνιώτης λυράρης, Κώστας Μουντάκης, να διδάσκει τα μυστικά της λύρας σε μικρά ρεθυμνιωτόπουλα στο Τζαμί Νερατζέ (Ωδείο).

Με την πραγματικά ιστορική αυτή φωτογραφία, έστειλε και το ακόλουθο συνοδευτικό κείμενο:

«Περνούσα απ’ έξω, νομίζω ότι ήταν το παλιό Τζαμί στο Ρέθυμνο όταν άκουσα πολλές Λύρες να παίζουν. Μπήκα μέσα και έκπληκτος είδα τον Μουντάκη να κάνει μάθημα σε παιδιά.

Μουντάκης Ρέθυμνο Μαθητές

© Νίκος Μπουζιάνης

Αφού φωτογράφησα σκέφτηκα στο διάλειμμα να του ζητήσω να πάω στο σπίτι του, δήθεν να τον φωτογραφίσω, αλλά στην ουσία λαχταρούσα να τον ακούσω να παίζει Λύρα. Ντρεπόμουν να το ζητήσω, ενώ με αυτό το πρόσχημα θα είχα σήμερα  ένα πολύτιμο ντοκουμέντο.

Δυστυχώς δεν σώζονται όλες οι φωτογραφίες γιατί κάποτε πέταξα πολλά κομμάτια φιλμ της περιόδου πριν το 1986 γιατί δεν τα θεωρούσα καλα. Δυστυχώς έτσι έκανα, αλλά τα χρόνια  δεν γυρνάνε πίσω. Θυμάμαι πολύ έντονα το πορτραίτο ενός παιδιού με την Λύρα. Την στέλνω για δημοσίευση στην Κρήτη».

Σχετικά με την τεχνική της διδασκαλίας, ο μέγιστος Κώστας Μουντάκης είχε αναφέρει:

“…Δεν τους διδάσκω πεντάγραμμο, αλλά με τον δικό μου τρόπο, στα δάχτυλά τους, τους δείχνω που είναι ο κάθε τόνος. Έτσι μαθαίνουν εύκολα όταν τους τραγουδώ τις νότες. Θέλω μαζί με την τεχνική να καλλιεργούν και την ψυχική τους ευαισθησία. Όχι πράγματα σε καλούπι. Πρέπει ο κάθε λαϊκός μουσικός που εκφράζεται με το συναίσθημα και το ένστικτο του να δημιουργεί ανάλογα με την ψυχική του διάθεση τον χαρακτήρα του, τα γεννήματα του. Να βάλει τον εαυτό του μέσα. Αυτό του δίνω εγώ να καταλάβει. Εγώ θα του πω τί; βάσεις, θα του δείξω τις ρίζες, κι ας τον-ε. Δεν τον καθηλώνω…”.

Μουντάκης
συνεχεια αναγνωσης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Θλίψη στα Λιβάδια Μυλοποτάμου για τον ξαφνικό χαμό του Γρηγόρη Χρυσού

Δημοσιεύτηκε

στις

επιχειρηματίας
176 Shares

Μεγάλη θλίψη στα Λιβάδια Μυλοποτάμου από τον ξαφνικό θάνατο του γνωστού μερακλή και καλού οικογενειάρχη Γρηγόρη Χρυσού.

Ο Γρηγόρης Χρυσός ήταν μόλις 58 ετών, κατάγονταν από τα Λιβάδια Μυλοποτάμου, αστυνομικός και δούλευε στις δικαστικές φυλακές Χανίων, ως Διοικητής της Εξωτερικής Φρουράς, ενώ τα τελευταία χρόνια ζούσε μόνιμα στα Χανιά.

Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά, ενώ η γυναίκα του ήταν αδερφή του Νίκου Ζωιδάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες χθες είχε επισκεφθεί γνωστούς του στο Ρέθυμνο και κατά την επιστροφή του στα Χανιά, φαίνεται ότι τον πρόδωσε η καρδιά του.

Η οικογένειά του ανησύχησε αφού δεν μπορούσαν να έρθουν σε επαφή μαζί του παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες και αφού γνώριζαν ότι είχε εγκαταλείψει τους φίλους του στο Ρέθυμνο.

Αφού τον αναζήτησαν φίλοι και συγγενείς, βρέθηκε τελικά σήμερα το μεσημέρι, ακινητοποιημένο το αυτοκίνητό του και στην άκρη του δρόμου, στην περιοχή Πετρέ.

Ο Γρηγόρης Χρυσός μεταφέρθηκε άμεσα στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου, όπου εκεί απλά διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Η ιατροδικαστική εξέταση θα διαπιστώσει τα ακριβή αίτια του θανάτου.

Η κηδεία θα τελεστεί αύριο, στις 12:00 το μεσημέρι, στα Λιβάδια Μυλοποτάμου.

Η Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής, Σοφία Νικολάου, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Νιώθω βαθιά θλίψη για τον αδόκητο χαμό ενός άξιου στελέχους του Καταστήματος Κράτησης Χανίων. Ο Γρηγόρης ήταν αγαπητός στους συναδέλφους του και υπηρέτησε με συνέπεια και επαγγελματισμό στη θέση την οποία βρισκόταν. Ο ξαφνικός χαμός του μας συγκλόνισε όλους. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του, οι σκέψεις μας βρίσκονται μαζί τους».

Πηγή: politikakritis

επιχειρηματίας
176 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ συγκεντρώθηκαν έξω από το στρατόπεδο Ρεθύμνου

Δημοσιεύτηκε

στις

KKE
51 Shares

Συγκέντρωση έξω από το 547 ΑΜ/ΤΠ-Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, στο Ρέθυμνο, πραγματοποίησαν , το Σάββατο , οι Τομεακές Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ Ρεθύμνου, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας. Η παρέμβαση έγινε στο πλαίσιο της πανελλαδικής καμπάνιας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για τα δικαιώματα των στρατευμένων, ενάντια στη αύξηση της θητείας, για την οικονομική στήριξη των φαντάρων, κόντρα στον αυταρχισμό και την καταστολή καθώς και για μέτρα προστασίας της υγείας στα στρατόπεδα, όχι δαπάνες για ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν οι δημοτικοί σύμβουλοι, Ρεθύμνου, Μανούσος Μανουσογιάννης και Αγίου Βασιλείου, Χαρά Βρυλάκη. Επίσης παραβρέθηκε ο Νίκος Μανουσάκης, μέλος του ΓΠ Κρήτης και περιφερειακός σύμβουλος ο οποίος δήλωσε:

«Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ είναι δίπλα σας! Κάνουμε σήμερα αυτή την συμβολική συγκέντρωση, γιατί ανησυχούμε, προβληματιζόμαστε, γιατί οι νέοι στρατευμένοι που σήμερα υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία, έχουν όνειρα και αγωνίες, όπως κάθε νέος άνθρωπος και θέλουμε να απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους στρατευμένους. Τα προβλήματα δεν σταματάνε στις πύλες των στρατοπέδων, ούτε η διεκδίκηση των δικαιωμάτων!

Απαιτούμε:

Όχι στην αύξηση της θητείας. Η κυβέρνηση να εξασφαλίσει εδώ και τώρα την έκτακτη οικονομική στήριξη των στρατευμένων, ώστε σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες να μην επιβαρύνονται οι οικογένειές τους με το μεγάλο κόστος της θητείας τους.

Να εξασφαλίσουν τώρα μέτρα για την αποσυμφόρηση θαλάμων και κοινόχρηστων χώρων, συνεχή απολύμανση, επαναλαμβανόμενα διαγνωστικά τεστ. Αντί να δίνουν 4 δισ. ευρώ κάθε χρόνο για τις στρατιωτικές δαπάνες που απαιτούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, που αιματοκυλούν τους λαούς,

Να επιταχτούν άμεσα από την κυβέρνηση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, όλες οι ιδιωτικές μονάδες Υγείας και Πρόνοιας με το προσωπικό τους, έτσι ώστε να ενισχυθεί το δημόσιο σύστημα Υγείας με περισσότερες κλίνες, ΜΕΘ, γιατρούς και νοσηλευτές. Να γίνουν άμεσα προσλήψεις μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα ασφαλή εμβόλια για να προχωρήσει γρήγορα ο εμβολιασμός των στρατιωτών και η υπεύθυνη ενημέρωσή τους από υγειονομικούς.

Να δοθούν όλες οι άδειες, και άδειες ορκωμοσίας, και να πραγματοποιούνται όλες οι έξοδοι των στρατιωτών, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας. Να πραγματοποιούνται δωρεάν επαναλαμβανόμενα διαγνωστικά τεστ πριν την άδεια και πριν την επιστροφή από αυτή.

Ξέρουμε ότι τα προβλήματα που συσσωρεύονται, η ανεργία που θα μεγαλώσει στις συνθήκες της νέας καπιταλιστικής κρίσης, οι “ανατροπές του αιώνα” που φέρνουν με την κατάργηση του 8ωρου και τη θεσμοθέτηση της 10ωρης δουλειάς, την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης και της σύνταξης, οι χειρισμοί της κυβέρνησης για την πανδημία και η ισοπέδωση των δικαιωμάτων του λαού θα γεννήσουν μεγαλύτερη αγανάκτηση, αντιδράσεις και κινητοποιήσεις του λαού.

Καλούμε τους στρατευμένους να πουν «όχι στην καταστολή και τον αυταρχισμό!», στα σχέδια για αξιοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων απέναντι στο λαό,

Στη χώρα μας, όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αστική τάξη και η κυβέρνηση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της θωρακίζεται και επιχειρεί να εκφοβίσει και να τρομοκρατήσει τον λαό. Γι’ αυτό εντείνουν τον αυταρχισμό και την καταστολή. Γι’ αυτό χτυπούν τις δίκαιες διαδηλώσεις του λαού και της νεολαίας, βάζουν αστυνομία στα Πανεπιστήμια που έχουν έναν χρόνο κλειστά, διώκουν και απολύουν αγωνιστές γιατρούς που δίνουν μάχη για όλους μας».

KKE
51 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Περισσότερες από 100 ώρες πάλευε η Σβετλάνα για τη ζωή της! | ΒΙΝΤΕΟ

Δημοσιεύτηκε

στις

Σβετλάνα
34 Shares

Φαντάζει απίστευτο, ωστόσο το πόρισμα του ιατροδικαστή το επιβεβαιώνει… Το τροχαίο δυστύχημα με θύμα τον 43χρονο Νάθαν, ένα τροχαίο που αποκαλύφθηκε πριν λίγα 24ωρα και συγκλονίζει το Ρέθυμνο και ολόκληρη την Κρήτη, έλαβε χώρα μεταξύ Δευτέρας και Τρίτης (11 και 12 Απριλίου).

Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Σταμάτη Μπελιβάνη, ο θάνατος του 42χρονου επήλθε γενική καταπληξία οφειλούμενη σε κακώσεις σπλάχνων κοιλία, όπως αποφαίνεται στο πόρισμά του ο Σταματης Μπελιβάνης και ως εκ τούτου, πιθανολογείται ότι ο θάνατος δεν ήταν ακαριαίος…

Την ίδια ώρα η 32χρονη Σβετλάνα, σύζυγος του Νάθαν, δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή καθώς νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.

Η γυναίκα εκτιμάται ότι πάλεψε να κρατηθεί στη ζωή για περισσότερες από 100 ώρες, λίγα μέτρα μακριά από το άψυχο σώμα του Νάθαν…

Σβετλάνα
34 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Τροχαίο με μηχανάκι στην παραλία του Ρεθύμνου

Δημοσιεύτηκε

στις

τροχαιο με μοτοσικλετα και αυτοκινητο στο ρεθυμνο
76 Shares

Ένα τροχαίο ατύχημα συνέβη πριν από λίγο στον παραλιακό δρόμο της πόλης του Ρεθύμνου.

Συγκεκριμένα ένα μηχανάκι στο οποίο επέβαινε ένας άνδρας τράκαρε με όχημα το οποίο οδηγούσε μια νεαρή κοπέλα.

Στο σημείο έσπευσαν άμεσα μηχανές της τροχαίας για να διερευνήσουν τα αίτια του ατυχήματος.

Ευτυχώς, δεν υπήρξε σοβαρός τραυματισμός από το τροχαίο, ιδιαίτερα για τον άνδρα που επέβαινε στο μηχανάκι και τραυματίστηκε ελαφρά.

Δείτε φωτογραφίες από το σημείο του τροχαίου όπως τις κατέγραψε το Daynight.gr

 

τροχαιο με μοτοσικλετα και αυτοκινητο στο ρεθυμνο

 

76 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Θανατηφόρο τροχαίο στο Ρέθυμνο: Σε σταθερή κατάσταση η 32χρονη

Δημοσιεύτηκε

στις

από

τροχαίο
90 Shares

Σοκ συνεχίζει να προκαλεί στην Κρήτη και σε ολόκληρη την χώρα η ασύλληπτη τραγωδία που εκτυλίχθηκε στην εθνική οδό Ρεθύμνου – Ηρακλείου, στο ύψος του Μπαλί, εκεί όπου συνέβη το τροχαίο δυστύχημα με νεκρό έναν 40χρονο άνδρα και βαριά τραυματισμένη τη σύζυγο του που φαίνεται να έμεινε αβοήθητη για αρκετά 24ωρα σε ένα σημείο «παγίδα», όπου κατέληξε η μοτοσυκλέτα στην οποία και επέβαινε το άτυχο ζευγάρι.

Η 32χρονη γυναίκα που ψυχορραγούσε για μέρες, παραδίπλα από το νεκρό άνδρα της, εξακολουθεί να νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση στην ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Υπενθυμίζεται πως η γυναίκα φαίνεται να φορούσε το προστατευτικό κράνος στο κεφάλι της όταν εντοπίστηκε σε αντίθεση με τον άντρα της.

Τραγική αυλαία στην αναζήτηση του ζευγαριου- Τι αποκαλύπτει φίλος τους

Συγκλονιστική η μαρτυρία από φίλο του ζευγαριού στην ΚΡΗΤΗ TV, ο οποίος έτυχε να μιλήσει με τη γυναίκα που βρήκε το κινητό της συζύγου.

«Τετάρτη πρωί παίρνω το τηλέφωνο της συζύγου του, το οποίο και βρήκα. Το σήκωσε μια γυναίκα άγνωστη και μου είπε ότι βρήκε το τηλέφωνο, ο σύζυγός της στο γυρισμό από το Ρέθυμνο. Τότε πρέπει να είχε γίνει το ατύχημα, Τρίτη ξημερώματα Τέταρτη πρωί… Παρασκευή το είπαμε και στον πατέρα του, αλλά κανείς δεν ήξερε τίποτα. Τελικά ένα ζευγάρι φίλων των παιδιών, ξεκινήσαν και πήγαν εκεί στο σημείο και τους βρήκαν σε μια στροφή δεξιά και ειδοποιήσαν τις αρχές. Πήγε και η πυροσβεστική ,αλλά ήταν ήδη αργά για τον Νάθαν ενώ η γυναίκα ήταν ακόμη ζωντανή».

Το χρονικό της τραγωδίας

Το ζευγάρι ζούσε τους τελευταίους μήνες στην Ιεράπετρα, αλλά δεν μπόρεσε να δουλέψει στο χώρο της εστίασης, με τον σύζυγο να έχει βρει δουλειά σε έναν Αγροτικό Συνεταιρισμό.

Σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες, ο άτυχος Ναθαν Διπλας με συνοδηγό την 32χρονη σύζυγο του Σβέτα, ουκρανικής καταγωγής, πήγαινε στα Χανιά για να πουλήσει ένα αυτοκίνητο (τζιπ) και να επιστρέψουν με το μηχανάκι τους που είχαν φορτώσει πάνω στο τζιπ.

Ενημέρωσε προ ημερών τον προϊστάμενο του, ότι θα απουσιάσει στα Χανιά ,μαζί με τη σύζυγο του για τη συγκεκριμένη αγοραπωλησία.

Στον Αγροτικό Συνεταιρισμό όπου δούλευε ανησύχησαν όταν δεν επέστρεψε στο πόστο του την περασμένη Τρίτη και ούτε και την επόμενη μέρα δεν απαντούσε στο τηλέφωνο του ο Ναθαν.

Σύμφωνα με το neakriti, οι φίλοι τους άρχισαν να τους αναζητούν από Δευτέρα, αλλά ουδείς έβαλε μπορούσε να διανοηθεί το τι είχε συμβεί.

Καλούσαν επανειλημμένα στα κινητά τηλέφωνα χωρίς αποτέλεσμα, μέχρι το πρωί της Τετάρτης ,οπότε και απάντησε στο κινητό της γυναίκας μία κάτοικος της περιοχής, που ενημέρωσε τους φίλους του ζευγαριού ότι το συγκεκριμένο τηλέφωνο, το βρήκε πάνω στην εθνική οδό και από κει και μετά ξεκίνησε η αγωνιώδης αναζήτηση από τους φίλους του ζευγαριού, οι οποίοι την περασμένη Παρασκευή απευθύνθηκαν και στον πατέρα του άτυχου άνδρα. Ο ίδιος ανήσυχος και έντρομος προχώρησε στην καταγγελία εξαφάνισης στην αστυνομία.

Ουδείς γνωρίζει επακριβώς πότε έγινε η συγκεκριμένη συναλλαγή και πότε πήραν το δρόμο της επιστροφής από τα Χανιά προς την Ιεράπετρα.

Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, η μηχανή βγήκε εκτός πορείας, ακολούθησε μια τρελή πορεία και τελικά εκσφενδονίστηκαν και οι δύο με την άτυχη κοπέλα να είναι ελάχιστα εκατοστά από το οδόστρωμα αλλά καλυμμένη από πυκνή βλάστηση και ο σύζυγός της λίγα μέτρα παρακάτω, σε ένα μικρό πλάτωμα που δημιουργούσε η βλάστηση στο γκρεμό αρκετών μέτρων.

Χτες, μετά από τόσα 24ώρα και χωρίς να υπάρχει ίχνος ζωής και στίγμα του ζευγαριού, ένα φιλικό τους ζευγάρι ξεκίνησε από το Ηράκλειο, ψάχνοντάς σπιθαμή προς σπιθαμή την εθνική οδό και αναζητώντας τα ίχνη τους με επίκεντρο την περιοχή του Μπαλί, όπου και τελικά εντοπίστηκαν με μοιραία κατάληξη για τον άνδρα από τον Βόλο και τη 32χρονη γυναίκα Σβετα δίπλα του.

Η ιατροδικαστική εξέταση στη σορό του εκλιπόντα αναμένεται να αποκαλύψει πόσες μέρες βρισκόταν στο σημείο αυτό ο νεκρός και η σύντροφος του που χαροπάλευε για ημέρες αβοήθητη.

κεντρική φωτογραφία: zarpanews

τροχαίο
90 Shares
συνεχεια αναγνωσης
Διαφήμιση
Διαφήμιση SYNKA

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Copy link
Powered by Social Snap