Βρειτε μας στα Social Media

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Η υπέροχη ιστορία του μικρού Ανδρέα από την Κρήτη που πολέμησε για την Ανεξαρτησία

Δημοσιεύτηκε

στις

Διαφήμιση
Διαφήμιση
106 Shares

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ σήμερα είναι παρμένη από το Ημερολόγιο του Ιωάννη Δαμβέργη, Λογοτέχνη και Δημοσιογράφου από τη Κρήτη, που υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της απελευθέρωσης του νησιού στα τέλη του 19ου αιώνα. Αποσπάσματα του ημερολογίου δημοσίευσε το 1929 η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ.

«Όταν προ σαρανταπέντε περίπου ετών διέτρεχα την Κρητην από του ενός άκρου εις το άλλο, εφιλοξενήθην ένα βράδυ εις την μαγευτικήν Κιθαρίδα πεζεύσας μετά του οδηγού μου προ ενός Αρχοντοφτωχικού.

Διότι έτσι πρέπει να λέγεται κάθε χωρικόν φτωχόσπιτο της Κρήτης, ως κατοικούμενον από ευπατρίδας, έχοντας περγαμηνάς οικογενειακών προς την πατρίδα υπηρεσιών.

Εις το Αρχοντοφτωχικό η απροσδόκητος άφιξις των ξένων δεν έδωκε κανέναν κόπον και καμμία στενοχωρίαν. Το βρισκούμενο προσεφερθη με τόσην χάριν και αφέλειαν ώστε όλοι εμείναμεν ευχαριστημένοι.

Αλλά περισσότερον και από αυτά θα μου έφθαναν αι διηγήσεις του γέρου του σπιτιού προθύμου πάντοτε να εξιστορή με νεανικόν ενθουσιασμόν και αστράπτοντας οφθαλμούς τα ωραία περασμένα

Ένεκα της κακής μου συνηθείας να μη κρατώ ποτέ σημειώσεις και να εμπιστεύομαι απλώς εις την μνήμην μου, ένα πράγμα μόνον μου απέμεινεν από την επίσκεψιν εκείνην, τα δύο μωρά της οικογενείας που έπαιζαν επάνω εις μακράν και φαρδειάν κασέλαν, χρησιμεύουσα την ημέραν μεν ως καναπές, την δε νύκτα ως κρεββάτι. Επαιζαν τις κουτσούνες δηλαδή τις κούκλες των.

Εις την μεγαλειτέραν αδελφήν πέντε περίπου ετών ως κουτσούνα εχρησίμευε το θρομύλι ένα ξύλινον σύνεργον του αργαλειού προχείρως ντυμένο με κανένα μαντήλι η τσεμπέρι…

Εις τον τριετή αδελφόν της θέλοντα και αυτόν σώνει και καλά κουτσούναν, εχρησίμευε ως τοιαύτη αναλόγως ενδεδυμένη μια παλαιά πιστόλα του παππού. Την εχάιδευε, την έπαιζε, την αγκάλιαζε, την εφιλούσε.

 class=

Δεν ήτο ακόμη χριστιανός ο τριετής εκείνος Κρητικός, αλλ΄ήτο ήδη ένοπλος. Θα τον εβάπτιζα εγω ευχαρίστως αν δεν επρόκειτο ν΄αναχωρήσω το πρωί. Αλλ΄εν πάσει περιπτώσει εζήτησαν τουλάχιστον την γνώμην μου δια ένα ωραίον άνομα.

Εσκεπτόμουν κανένα ιστορικόν τοιούτον, όταν ήκουσα τον παππού να ξεροβήχη. Εκατάλαβα
-Και πως τον λένε τον παππού, ηρώτησα
Τα μάτια του γέρου σπινθηροβόλησαν
-Καπετάν Ανδρέα μου απήντησεν η μητέρα.
-Και θέλετε ωραιότερον όνομα, είπα
Το όνομα για τον μικρόν Ανδρέα κατεκυρώθη και εγώ ανεκηρύχθηκα επίτιμος νονός του.

***

Δεν επέρασαν περισσότερα από δέκα χρόνια, όταν κατά το 1896 ο πατέρας του Ανδρέα, πρόσφυγας στας Αθήνας και ετοιμαζόμενος να κατέβη εις Κρήτην ως πολεμιστής, ήλθε να με εύρη και να μου ζητήση ένα γκρα.

Εις την διαρκή παραζαλη που ευρισκόμην τότε λογω του Κρητικού αγώνος, μόλις τον ανεγνώρισα. Ενεθυμήθην όμως τον Ανδρέα και ερώτησα περί αυτού.

-Ήθελε νάρθη κι αυτός κουμπάρε μου να φιλήση το χέρι σου και να σου ζητήσει μια χάρι, μα τον εμπόδησα…

-Γιατί; Να μου τον φέρεις!

Την άλλη ημέραν μου έφερε τον Ανδρέαν, ο οποίος με επλησίασε μετά σεβασμού και μου εφίλησε το χέρι.

-Και τί χάρι ήθελες να μου ζητήσεις; τον ηρώτησα Μήπως θέλεις και συ γκρά;

Εσήκωσε τα μάτια του με εκύτταξε θαρεττά και μου είπε:

-Ναι!

-Μα το γκρα παιδί μου είνε μεγαλείτερο από το μπόι σου.

-Α! τότε γκραδάκι, απήντησε με χαμόγελο

Όλοι οι Κρητικοί ζητούσαν τότε όπλα αλλά το μικρόν βραχύκανον γκρα, το γκραδάκι, ως ευχρηστότερον απετέλει το διακαέστερον των πόθων των.
-Μα το γκραδάκι κλωτσά. Θέλει δύναμη Το έπιασες ποτέ στα χέρια σου;
Τότε παρενέβη ο πατέρας και με εβεβαίωσεν, ότι το παιδί και στο σημάδι ήτο καλό, και το όπλον εγνώριζε καλύτερα από την γραμματική του.
-Αν είχαμε εδώ κανένα, επρόσθεσε, θα σας το απόδειχνε…
Παρήγγειλα και μου έφεραν ένα. Εις την θέαν του, τα μάτια του Ανδρέα άστραψαν.
-Εχεις μαζί σου το κατσαβίδι σου; τον ερώτησε ο πατέρας.
Επήρε το γκραδάκι εις το χέρι, με πολλήν συγκίνησιν, αλλά και με ευκολίαν βετεράνου. Το εκύτταξε με στοργήν, και εις ένα νεύμα του πατρός του ήρχισε να το ξεβιδώνει. Μετά δύο λεπτά το είχε μεταβάλει εις πενήντα κομμάτια. Έπειτα, έβγαλε το παστρικό του μαντήλι εκκαθάρισε όλα τα εξαρτήματα με προσοχή και εις άλλα δύο λεπτά το εξανάφερε εις την φυσικήν του κατάστασιν.

Ο πατέρας εκαμάρωνε αλλά ο Ανδρέας τελειώσας την επίδειξιν με παρετήρει με κάποιαν προφανή αγωνίαν.Κατά παράβασιν όλων των κανόνων που είχαμε εις την Επιτροπήν δια την παροχήν βραχυκάνου γκρα, ο Ανδρέας έγινε κύριος αυτού.Όταν το παρέλαβε το αγκάλιασε και το φίλησε με αγάπη και με δακρυσμένα μάτια.Μετ ολίγας ημέρας συνόδευσε τον πατέρα του εις την αγωνιζομένην Κρήτην και, ως έμαθα κατόπιν, έλαβε μέρος εις δύο μάχας.Έτσι αποκτήσαμε την ελευθερία. Αλλά μήπως έτσι δεν πρέπει και να την διατηρήσωμεν;».Στις 3 Νοεμβρίου 1898 οι τελευταίοι τούρκοι στρατιώτες αναχωρούσαν από το λιμάνι της Σούδας. 229 χρόνια οθωμανικής κατοχής έκλειναν οριστικά…

Στη λέξη που σαν άγαλμα
Βωμού φαντάζει, φέρνω τον ύμνο, βάγια σπέρνω…
Πατρίδα! Ειν΄όλα εκεί
Κωστής Παλαμάς

Για περισσότερα: https://minoas.gr/syggrafeas/sitaras-thomas/
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς

 

106 Shares
Ακολουθήστε το Daynight.gr σε Facebook και Instagram
Σχολίασε το άρθρο
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση SYNKA
Διαφήμιση Cretanphysis Face Cream
Διαφήμιση SYNKA
Διαφήμιση Cretanphysis Face Cream

ΣΧΟΛΙΑ:

Το Daynight.gr σέβεται απόλυτα το δικαίωμα σας στην ελεύθερη γνώμη στο πλαίσιο πάντα ενός κόσμιου διαλόγου. Τα σχόλια που ακολουθούν εκφράζουν και απηχούν αποκλειστικά τον αναγνώστη/ρια και το Daynight.gr διατητηρεί το δικαίωμα να μην αναρτά ή/και να διαγράφει απρεπή, υβριστικά και διαφημιστικά σχόλια.

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

10+1 φωτογραφίες από την Κρήτη που θα σου φέρουν τη μυρωδιά της Άνοιξης

Δημοσιεύτηκε

στις

από

70 Shares

Η Κρήτη λένε πως είναι ένας τόπος «ευλογημένος» και αυτό δεν είναι υπερβολή. Όσοι μένουν μόνιμα στο νησί και όσοι το έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές σε διάφορες εποχές του χρόνου μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Τόσο το Χειμώνα όσο και το καλοκαίρι, τα τοπία της Κρήτης είναι ανεπανάληπτα. Ωστόσο, η Άνοιξη είναι η εποχή που η φύση «οργιάζει» και δεν την χορταίνουμε όσες βόλτες και αν κάνουμε στο νησί! Έστω και αυτές τις περιορισμένες λόγω πανδημίας…

Γράφει ο Αντώνης Τσαλίκης για το Daynight.gr

Από την ανατολή στην δύση και από το βόρειο στο νότιο πέλαγος της Κρήτης, όποιος έχει διάθεση και ανάγκη για να έρθει πιο κοντά στη φύση, δεν θα έχει καμία δυσκολία στο να βρει το τοπίο που αναζητά.

Οροπέδια σαν ζωγραφιά, λουλούδια μέχρι εκεί που σχεδόν «αγγίζουν» τη θάλασσα και έντονα χρώματα που «ζωντανεύουν» τις αισθήσεις, όλα μαζί συνθέτουν το υπέροχο ανοιξιάτικο πρόσωπο του νησιού!

Παρακάτω, μετά από αναζήτηση με άκρως ανοιξιάτικη διάθεση, 10 συν μία φωτογραφίες γεμάτες ανοιξιάτικα τοπία και «άρωμα» Κρήτης…

1. Στους «χρυσαφένιους» αγρούς του νησιού.

2. Τα πρώτα άνθη της Άνοιξης στα ορεινά της Κρήτης.

3. «Πράσινο» παντού και ο ουρανός όλο και πιο καθαρός.

4. Ανοιξιάτικο ξημέρωμα στις βόρειες ακτές της Κρήτης.

5. Ανθισμένο τοπίο στο Λιμάνι Καβονησίου Κισσάμου

6. Πλάι στο κύμα, οι ακτές της Κρήτης σαν «ζωγραφιά»

7. Ιστορία, παράδοση και εικόνες άνοιξης σε μία φωτογραφία.

8. Ο Χειμώνας μένει πίσω και η Άνοιξη εμφανίζεται με όποιο τρόπο βρει.

9. Τα τελευταία σύννεφα του Χειμώνα πάνω από ένα καταπράσινο τόπο.

10. Ο καιρός στο Λουτρό «ανοίγει» και τα χρώματα «ζωηρεύουν».

10+1. Όλη η απλότητα της Κρητικής φυσικής ομορφιάς σε ένα «κλικ».

70 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: Ο αγιογράφος από το Ηράκλειο που κατέκτησε τον κόσμο με το πινέλο του | ΦΩΤΟ

Δημοσιεύτηκε

στις

από

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
105 Shares

Σαν σήμερα 7 Απριλίου του 1614, άφησε την τελευταία του πνοή ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Ο σπουδαίος ζωγράφος της Αναγέννησης, με καταγωγή από την Κρήτη, ο οποίος υπήρξε αναμφίβολα μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας τέχνης. Έζησε και δούλεψε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Ισπανία, εξ ου και το προσωνύμιο El Greco (Ο Έλληνας), με το το οποίο είναι, επίσης, γνωστός.

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε το 1541 στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) της Ενετοκρατούμενης Κρήτης, από εύπορους γονείς. Χωρίς να είναι γνωστά πολλά πράγματα για τους δασκάλους και την καλλιτεχνική μαθητεία του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει βυζαντινή ζωγραφική στη γενέτειρά του και να εξοικειωθεί με τη δυτική τέχνη.

Το 1567 ταξίδεψε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Βενετία, όπου παρέμεινε επί τριετία και μαθήτευσε στα εργαστήρια των ζωγράφων Μπασάνο, Τιτσιάνο και Τιντορέντο, ενώ ζωγράφισε πίνακες, όπως «Ο Διωγμός των εμπόρων από το Ναό».

Το 1570 εγκατέλειψε τη Βενετία και πήγε να εργαστεί στη Ρώμη. Στην Αιώνια Πόλη διεύρυνε τον κύκλο των γνωριμιών του και απέκτησε τέτοια αυτοπεποίθηση για την τέχνη του, ώστε να υποστηρίξει ότι αν καταστρέφονταν οι τοιχογραφίες της «Καπέλα Σιξτίνα» που είχε ζωγραφίσει ο Μιχαήλ Άγγελος, θα μπορούσε αυτός να κάμει καλύτερες. Η παρατήρησή του αυτή θεωρήθηκε τότε βλασφημία και επιτάχυνε την απόφασή του να εγκαταλείψει τη Ρώμη και σε συνδυασμό με τις γνωριμίες του στον κύκλο των Ισπανών ευγενών της Ρώμης να εγκατασταθεί αρχικά στη Μαδρίτη (1576) και τον επόμενο χρόνο στο Τολέδο.

Στην ισπανική αυτή πόλη η καλλιτεχνική του παραγωγή έφθασε στην κορύφωσή της. Διακόσμησε με πίνακες τον ναό του Αγίου Δομηνίκου, το ανάκτορο του Εσκοριάλ και τη μητρόπολη του Τολέδου. Σπουδαίοι πίνακες του είναι η «Ανάληψη της Θεοτόκου», «Η Αγία Τριάδα», «Η Ανάσταση του Σωτήρος», «Το μαρτύριο του Χριστού», «Εσπόλιο» (σκηνή από τα πάθη του Χριστού), «Ο Λαοκόων» και «Η Πεντηκοστή».

Το 1578 είναι μια σημαντική χρονιά στη ζωή του Γκρέκο. Θα αποκτήσει το πρώτο και μοναδικό του παιδί, τον Χόρχε Μανουέλ, από τη σχέση του με τη δόνα Χερόνιμα δε λας Κουέβας, με την οποία θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου του, αλλά δεν θα την παντρευτεί. Οι μελετητές του έργου του πιστεύουν ότι η δόνα Χερόνιμα εικονίζεται στην προσωπογραφία «Η κυρία με την ερμίνα».

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος πέθανε στις 7 Απριλίου του 1614, σε ηλικία 73 ετών και τάφηκε στο ναό του Αγίου Δομήνικου στο Τολέδο.

Για πολλά χρόνια το όνομά του έμεινε στην αφάνεια και οι πίνακές του σε εκκλησίες και παλάτια της Ιταλίας και της Ισπανίας θεωρούνταν ως έργα κάποιου τρελού. Από τις αρχές του 20ου αιώνα το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών, που επηρέασε ζωγράφους της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Πάμπλο Πικάσο.

Πίνακες του Γκρέκο κοσμούν τα μεγαλύτερα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές και η αξία κάποιων από αυτούς είναι αμύθητη. Στη χώρα μας υπάρχουν έξι έργα του Θεοτοκόπουλου: «Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία» και «Η Προσκύνηση των Μάγων» (Μουσείο Μπενάκη), «Στέψη της Θεοτόκου» και «Η Συναυλία των Αγγέλων» (Εθνική Πινακοθήκη), «Βάπτιση του Χριστού» και «Άποψη του Όρους και της Μονής Σινά» (Ιστορικό Μουσείο Κρήτης).

 

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
105 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Τι είναι οι «Χικικομόρι» και γιατί επιλέγουν να ζουν για χρόνια σε ένα δωμάτιο;

Δημοσιεύτηκε

στις

από

χικικομόρι

Όταν ακούσεις για πρώτη φορά τον χαρακτηρισμό «Χικικομόρι» και διαβάσεις περισσότερες  λεπτομέρειες για το τι ακριβώς σημαίνει, δύσκολα πιστεύεις πως αποτελεί πραγματικότητα και όχι σενάριο κάποιας ταινίας φαντασίας.

Πράγματι, οι Χικικομόρι στην Ιαπωνία αποτελούν ένα άκρως ιδιαίτερο κοινωνικό φαινόμενο που φυσικά ξεπερνάει τα σύνορα της χώρας και προκαλεί ευρύτερο προβληματισμό και στο «δυτικό κόσμο» τα τελευταία χρόνια.

Γράφει ο Αντώνης Τσαλίκης για το Daynight.gr

Τα άτομα που ανήκουν στην  ιδιαίτερη αυτή ομάδα των Χικικομόρι, αποτελούν ουσιαστικά σύγχρονους «αναχωρητές» που πάσχουν από έντονο ψυχοκοινωνικό σύνδρομο απόσυρσης από την κοινωνία. Δηλαδή επιλέγουν συνειδητά να μην εργάζονται ούτε να σπουδά­ζουν και δεν έχουν γενικά καμία εξωτερική κοινωνική επαφή ή σχέσεις για χρόνια. Αποσύρονται στο δωμάτιό τους και ζουν αποκλεισμένοι εκεί χωρίς να θέλουν να βγουν καθόλου έξω στον κόσμο…

χικικομόρι

Με βάση τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία στην μακρινή Ιαπωνία, ο πληθυσμός τους ξεπερνάει το ένα εκατομμύριο! Ωστόσο, ο αριθμός αυτός θεωρείται πως δεν απεικονίζει το πραγματικό μέγεθος του φαινομένου και υπάρχουν φόβοι πως η πανδημία COVID-19 θα εντείνει ακόμη περισσότερο την συγκεκριμένη διαταραχή.

Μια διαταραχή της προσωπικότητας με ψυχολογικό υπόβαθρο αλλά και αρνητικές επιρροές από τον σύγχρονο τρόπο ζωής τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο βεβαίως πως το φαινόμενο πήρε τεράστιες διαστάσεις αμέσως μετά την σκληρή οικονομική κρίση που βίωσε η χώρα το 1990. Τότε που κατά τους οικονομολόγους έσκασε η «φούσκα» που ζούσαν για χρόνια και μέσα σε λίγους μήνες εκατομμύρια πολίτες, κυρίως άνδρες νεαρής ηλικίας, βρέθηκαν άνεργοι και χρεωμένοι με τεράστια ποσά στις τράπεζες.

χικικομόρι

 

Το φαινόμενο είναι τόσο σοβαρό και «γεννά» άμεσα προβληματισμό σε όποιον το μελετάει καθώς τα βασικά χαρακτηριστικά του δεν δεν μπορούν να ερμηνευτούν μόνο από ψυχολογική-ιατρική οπτική. Αυτό γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των Χικικομόρι είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, με ικανότητες και εργασιακή εμπειρία που φαίνεται να τους έχουν «λυγίσει» οι έντονες απαιτήσεις της κοινωνίας και κυρίως του στενού οικογενειακού κύκλου για μία υποκειμενική επιτυχία.

Η απόσυρση τους από την κοινωνία μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες για ορισμένες περιπτώσεις που σύντομα μπορούν να αντιμετωπιστούν από ειδικούς και την οικογένεια, μέχρι και περισσότερα από 30 χρόνια όπου το άτομο είναι ανέφικτο να ενταχθεί ξανά στο κοινωνικό σύνολο.

Ακόμη μία σημαντική πτυχή του φαινομένου, είναι το γεγονός πως οι περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζονται κυρίως σε οικογένειες της μεσαίας τάξης. Είναι ιδιαίτερα σπάνιο να βρει κανείς Χικικομόρι σε φτωχές οικογένειες της Ιαπωνίας. Οι οικογένειες της μεσαίας τάξης με βάση έρευνες, έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης της διαταραχής καθώς η πίεση για επίτευξη υψηλών στόχων, οικονομικής ανεξαρτησίας και κοινωνικού κύρους είναι αρκετά πιο έντονη.

«Τραβώντας» το βλέμμα από την Ιαπωνία προς την Ευρώπη, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να εντοπίσουμε αρκετά κοινά στοιχεία στην ζωή κυρίως νέων σε χώρες του «δυτικού κόσμου» με εκείνους που χαρακτηρίζονται ως Χικοκομόρι στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Κατά την διάρκεια της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη την περασμένη δεκαετία, ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής Βουλής, Μάρτιν Σουλτς,  είχε κάνει μια δήλωση που προκάλεσε έντονα σχόλια και προβληματισμό:

«Δημιουργούμε μια χαμένη γενιά. Η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν ίσως την καλύτερα μορφωμένη νέα γενιά στην ιστορία τους. Οι γονείς έχουν επενδύσει χρήματα, τα έκαναν όλα όπως έπρεπε και τώρα, την ώρα που αυτοί οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να δουλέψουν, η κοινωνία τούς λέει “δεν έχουμε θέση για εσάς”. Δώσαμε χρήματα για να διασώσουμε τις τράπεζες, αλλά κινδυνεύουμε να χάσουμε μια γενιά».

Βεβαίως και δεν είναι ορθό να συγκρίνεις με απλοϊκό τρόπο την Ιαπωνική κοινωνική και οικογενειακή κουλτούρα με αυτή στην Ευρώπη, αλλά δυστυχώς η «κατεύθυνση» που έχει πάρει ο σχεδιασμός της οικονομίας σε πολλά σύγχρονα κράτη έχει αποτέλεσμα παρόμοια «σύνδρομα» και «χαμένες γενιές» νέων. 

χικικομόρι
συνεχεια αναγνωσης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Θυμιανή Παναγία: Η «Αγία Λαύρα» της Κρήτης στην επανάσταση του 1821

Δημοσιεύτηκε

στις

από

Θυμιανή Παναγία
209 Shares

Το ημερολόγιο έγραφε 29 Μαΐου 1821, όταν έγινε η τελευταία και πιο αποφασιστική συνέλευση όλων των Κρητικών Αρχηγών και πολεμιστών, στη Θυμιανή Παναγία στα Σφακιά. Ο ξεσηκωμός των Ελλήνων ενάντια στους Οθωμανούς είχε ήδη ξεκινήσει από τον Μάρτιο του 21′, αλλά οι διεργασίες για την έναρξη της επανάστασης στην Κρήτη χρειάστηκαν μερικές εβδομάδες ακόμη και κυρίως την υποστήριξη του απλού λαού που θα «σήκωνε» το βάρος και το κόστος των γεγονότων.

Γράφει ο Αντώνης Τσαλίκης για το Daynight.gr

Ο λαός του νησιού επικύρωσε με ενθουσιασμό και ομοφωνία την απόφαση των «Καπετάνιων» για την έναρξη της Επανάστασης.  Αφού ολοκληρώθηκε μία κατανυκτική θεία λειτουργία στην μικρή εκκλησία της Παναγιάς, έγιναν ομιλίες γεμάτες πάθος και πατριωτισμό από πολλούς επικεφαλής του αγώνα και ευλογήθηκαν τα όπλα για την δύσκολη συνέχεια που περίμενε ολόκληρη την Κρήτη.

Η πιο κρίσιμη απόφαση για την «επίσημη» έναρξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη ξεκίνησε λοιπόν από τα Σφακιά, μια μικρή «γωνιά» τότε στην τεράστια Οθωμανική Αυτοκρατορία!

Η παραπάνω κρίσιμη συνάντηση που έλαβε χώρα στη Θυμιανή Παναγιά Σφακίων, την «Αγία Λαύρα» της Κρήτης στην επανάσταση του 1821, ήταν ωστόσο το δεύτερο και τελικό βήμα πριν τον ξεσηκωμό στο νησί. Είχαν για καιρό προηγηθεί αρκετά γεγονότα που οδήγησαν μέχρι αυτή την τελευταία Κυριακή του Μάη το 1821.

Θυμιανή Παναγία

Αμέσως μόλις έγιναν γνωστά στην Κρήτη τα νέα από την Πελοπόννησο, οργανώθηκε συνέλευση των Γερόντων στα Γλυκά Νερά στις 7 Απριλίου 1821 όπου και αποφασίστηκε ομόφωνα πως θα πρέπει η επανάσταση να ξεκινήσει και στο νησί.

Η συνέλευση των Γερόντων που διοικούσε την επαρχία και αποτελείτο από πρόκριτους από όλα τα χωριά της ευρύτερης περιοχής, ήταν μια άτυπη «Βουλή» που λειτουργούσε με  δικαιοσύνη και ισοτιμία. Τις αποφάσεις της δηλαδή τις έθετε πάντα στην κρίση του λαού για επικύρωση. Για το λόγο αυτό, η απόφαση της έπρεπε να επικυρωθεί από τους απλούς Έλληνες Κρητικούς.

Η διαδικασία αυτή θα γινόταν σε δύο στάδια:

Το πρώτο προέβλεπε μια συνάθροιση προεστών από όλη την Κρήτη και το δεύτερο μια γενική συνέλευση του λαού, η οποία και θα επικύρωνε την όποια απόφαση είχε ληφθεί.

Η συνάθροιση των Προεστών της Κρήτης έγινε μια εβδομάδα πιο νωρίς στις 15 Απριλίου 1821 στο Λουτρό. Εκεί εγκρίθηκε χωρίς καμία αντίθετη γνώμη η απόφαση της Συνέλευσης των Γερόντων.  Καταμετρήθηκαν τα όπλα του αγώνα και ορίσθηκε η προσωρινή διοίκηση, η οποία ονομάστηκε «Καγκελαρία των Σφακίων» και απαρτιζόταν από έξι μέλη.

Η επίσημη σφραγίδα της επιτροπής  αυτής παρίστανε την Παναγία και είχε γραμμένες κυκλικά τις λέξεις: «Παναγία του Λουτρού».  To Λουτρό από την στιγμή αυτή και έπειτα ονομάσθηκε «Πρωτεύουσα της ελεύθερης Κρήτης»…

Η δίκλιτη εκκλησία της Θυμιανής Παναγιάς βρίσκεται στη μέση μιας άδενδρης περιοχής που καταλήγει στο ήρεμο Νότιο Κρητικό Πελάγος. Περιτριγυρισμένη από μια απέραντη πλατιά έκταση, κατάφυτη από θάμνους κάθε είδους και γεμάτη από εικόνες «άγριας ομορφιάς».

Χτισμένη την ιστορική περίοδο της Βενετοκρατίας τον 15ο αιώνα κοντά στο χωριό Κομητάδες, ακριβώς πάνω στο σταυροδρόμι που χωρίζει την επαρχία σε ανατολική και δυτική, αποτελεί ένα σημαντικό σημείο αναφοράς όλων των Σφακιανών σε κάθε εποχή της ιστορίας.

Όσον αφορά την ονομασία «Θυμιανή», υπάρχουν αρκετές διαφορετικές απόψεις. Η κύρια ερμηνεία βασίζεται στην τοποθεσία της καθώς η εκκλησία βρίσκεται στην καρδιά της απεραντοσύνης των θυμαριών (θύμων). Μια δεύτερη ερμηνεία αναφέρεται στο γεγονός πως εκεί βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας τυχαία στη ρίζα ενός θυμαριού. Η τρίτη ερμηνεία συνδέεται με τον πρώτο «κτήτορα» του αρχικού τμήματος του ναού,  ο οποίος καλόγερος ονομαζόταν Θυμιανός.

 

Θυμιανή Παναγία
209 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Μάχη του Λούλου: Η πρώτη Νίκη των επαναστατημένων Κρητικών το 1821

Δημοσιεύτηκε

στις

από

Η μάχη του Λούλου
268 Shares

Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της επανάστασης των Ελλήνων στην Πελοπόννησο, σειρά στα γεγονότα είχε η Κρήτη που χωρίς ιδιαίτερο δισταγμό από τους «καπετάνιους» και τον απλό λαό ξεκίνησε τον δικό της αγώνα.

Γράφει ο Αντώνης Τσαλίκης για το Daynight.gr

Τέλη Μαΐου του 1821, στην Θυμιανή Παναγιά Σφακίων λήφθηκε η μεγάλη απόφαση να ξεσηκωθεί το νησί ενάντια στους Οθωμανούς και να συμβάλει στο απώτερο σκοπό για ελευθερία όλων των υπόδουλων χριστιανών. Δεν άργησε λοιπόν να υπάρξει αντίδραση από τους Τούρκους και να φτάσουμε στην πρώτη μάχη του «Λούλου»

 

θυμιανή παναγία

Η Θυμιανή Παναγία στα Σφακιά Χανίων

Τα γεγονότα πριν την μάχη

Βέβαια τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην σημαντική, ιδιαίτερα για ψυχολογικούς λόγους, μάχη του Λούλου, ήταν αρκετά κατά την προηγούμενη περίοδο πριν την 14η Ιουνίου 1821. Οι Οθωμανοί με την έναρξη της επανάστασης και την απελευθέρωση των πρώτων πόλεων από τους αγωνιστές στην Πελοπόννησο, αμέσως προέβησαν σε αντίποινα θανατώνοντας με μένος εκατοντάδες Έλληνες κυρίως στις μεγάλες πόλεις που ήλεγχαν απόλυτα.

Την σκληρή αντίδραση των Οθωμανών δέχτηκαν κυρίως οι επικεφαλής των συντεχνιών και οι θρησκευτικοί ηγέτες σε Χανιά, Ρέθυμνο και Ηράκλειο. Τα θύματα που «πλήρωσαν» τα νέα του ξεσηκωμού τους πρώτους μήνες του 1821 έφτασαν τις 2.000 και η αγριότητα των εγκλημάτων δεν είχε προηγούμενο!

Η αντίδραση των Οθωμανών

Έπειτα από τον άμαχο πληθυσμό των πόλεων που δέχθηκε το πρώτο πλήγμα από τα άσχημα «μαντάτα» για τους Οθωμανούς, τα βλέμματα στράφηκαν προς το Θέρισο. Εκεί όπου ήταν συγκεντρωμένοι αρκετοί Έλληνες οπλαρχηγοί της ευρύτερης περιοχής των Χανίων. Οι Οθωμανοί αποφασίζουν λοιπόν να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους στον Θέρισο στέλνοντας βοήθεια από την φρουρά των Χανίων.

Ωστόσο, οι Κρητικοί αγωνιστές έλαβαν την κρίσιμη απόφαση να δράσουν εκείνοι πρώτοι και να ξαφνιάσουν τους Οθωμανούς. Ο Ιωάννης Παπαδογιωργάκης ή «Γερανιώτης»  με 25 νέους «ορκισμένους» στην επανάσταση επιτέθηκε στον πύργο της Χαρβάτας και τον κατέλαβε σκοτώνοντας τους 10 τούρκους της εκεί φρουράς. Αμέσως μετά και έχοντας πάρει τον οπλισμό τους, κινήθηκε προς το τουρκοχώρι Κυρτομάδου και επιτέθηκαν στο καφενείο του χωριού όπου βρίσκονταν να γλεντάνε 15 Οθωμανοί στρατιώτες. Άμεσα έπειτα από την δράση τους κατέφυγαν προς τον Θέρισο όπου και θα αμύνονταν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι Γενίτσαροι που είχαν έδρα τα Χανιά έμαθαν για τις ελληνικές επιθέσεις και αντέδρασαν αμέσως με οργή. Χωρίς καθυστέρηση συγκέντρωσαν δυνάμεις και κατευθύνθηκαν προς την Θέρισο όπου στόχευαν να εξολοθρεύσουν κάθε εστία αναταραχών. Από τις 11 Ιουνίου 1821 που έγιναν γνωστά τα νέα στα Χανιά και μέχρι τις 14 Ιουνίου που έγινε η πρώτη σύγκρουση, οι Οθωμανοί έσφαζαν αδιακρίτως άμαχο πληθυσμό και προκαλούσαν τον τρόμο σε όλη την διαδρομή τους!

Το πρωί λοιπόν της 14ης Ιουνίου 1821 οι Κρητικοί αγωνιστές δέχθηκαν την πρώτη επίθεση από 60 γενίτσαρους του Ιμπραήμ Ταμπουρατζή με πρόφαση την άρνηση καταβολής φόρων έτσι ώστε να μην προκαλέσουν περισσότερες αντιδράσεις από τους Έλληνες που θα συνδέονταν με την σε εξέλιξη επανάσταση.

Η γενναία αντεπίθεση των Κρητικών αγωνιστών

Την «εκστρατεία» του Ιμπραήμ Ταμπουρατζή πληροφορήθηκε άμεσα ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Παναγιώτου που κάλεσε τον άμαχο πληθυσμό να «τραβηχτεί» στα βουνά και τους υπόλοιπους αγωνιστές να συγκεντρωθούν στα περίχωρα του Θερίσου για να οργανωθούν. Το επόμενο βήμα ήταν να καταλάβουν τους Λάκκους μαζί με τους Δασκαλάκη, Τσελέπη,  Ιωάννη Χάλη, Ιωάννη Παπαδογεωργάκη,  Παπανδρέα, Μουτσογιάννη και Σήφακα.

Οι εξελίξεις «έτρεχαν» μέσα στην ημέρα και οι Οθωμανοί γρήγορα πλησίασαν τις περιοχές που ήλεγχαν οι Έλληνες αγωνιστές. Δεν περίμεναν ωστόσο την σθεναρή αντίσταση των οπλαρχηγών που με θάρρος τους επιτέθηκαν και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν προς το χωριό Λούλο Κεραμειών. Εκεί οι οχυρωμένοι στα σπίτια Οθωμανοί έκαναν τεράστια προσπάθεια να αντιμετωπίσουν το μένος και την παλικαριά των Κρητικών για ώρες.

Έπειτα από μάχες ωρών στον οικισμό του Λούλου, λίγο πριν την δύση του Ηλίου έφτασε προς ενίσχυση ο οπλαρχηγός «Βαρδουλομανούσος»  με δύναμη 20 ανδρών και επιτέθηκε στους Οθωμανούς από τα νώτα τους. Το αποτέλεσμα ήταν να συμβάλει στην κρίσιμη αυτή στιγμή και να ολοκληρώσει μαζί με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς την πρώτη σημαντική νίκη των επαναστατημένων Κρητικών το 1821. Οι γενναίοι αυτοί Κρητικοί με την μάχη του Λούλου κατάφεραν να καταδιώξουν τους Οθωμανούς γενίτσαρους έως το χωριό Νεροκούρου λίγο έξω από τα Χανιά.

Η επανάσταση στην Κρήτη είχε ξεκινήσει και το ημερολόγιο έγραφε εκείνη την νύχτα 14 Ιουνίου 1821…

Η μάχη του Λούλου
268 Shares
συνεχεια αναγνωσης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο Κρητικός που οραματίστηκε την Μεγάλη Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε

στις

Ελευθέριος Βενιζέλος
163 Shares

Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο μεγαλύτερος πολιτικός της νεότερης Ελλάδας, που συνέδεσε το όνομά του με το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας. Δέσποσε στην πολιτική ζωή της χώρας από το 1910 έως το 1936. Η πολιτική του δράση προκάλεσε εντονότατα πάθη για πολλά χρόνια και αποτυπώνονται στις έννοιες «Βενιζελισμός» και «Αντιβενιζελισμός». Διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, συνολικά επί δώδεκα χρόνια και πέντε μήνες.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου (11 Αυγούστου με το παλαιό ημερολόγιο) του 1864 στις Μουρνιές Χανίων και ήταν το πέμπτο παιδί του εμπόρου Κυριάκου Βενιζέλου και της Στυλιανής Πλουμιδάκη. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κρήτη το 1866, επειδή είχε αναμιχθεί στην επανάσταση εναντίον των Τούρκων. Έτσι, ο μικρός Ελευθέριος αναγκάστηκε να μάθει τα πρώτα του γράμματα στη Σύρο, όπου κατέφυγε η οικογένειά του. Τις γυμνασιακές του σπουδές τελείωσε στην Αθήνα και στα Χανιά, όπου επέστρεψε μετά την επανάσταση. Ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει έμπορο, αλλά το νεαρό παιδί ήθελε να διευρύνει τους ορίζοντές του και προτίμησε να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1886 αναγορεύτηκε σε διδάκτορα Νομικής με βαθμό άριστα και αμέσως επέστρεψε στα Χανιά, όπου άρχισε να δικηγορεί και να αναμιγνύεται στην τοπική πολιτική.

Στη Βουλή της Κρήτης, όπου τον έστελνε τακτικά από το 1887 ως αντιπρόσωπό του ο λαός των Χανίων, διακρίθηκε για τη ρητορική του ευγλωττία και τις πολιτικές του ιδέες. Ανήκε στην παράταξη των Φιλελευθέρων, το «κόμμα των Ξυπόλητων», όπως ήταν γνωστό στην Κρήτη, επειδή το υποστήριζαν οι λαϊκές τάξεις του νησιού. Από τότε ο Βενιζέλος δεν έλειψε από καμία επαναστατική ενέργεια κατά των Τούρκων. Όταν το 1898, οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία) κήρυξαν την αυτονομία της Κρήτης με Ύπατο Αρμοστή τον πρίγκηπα Γεώργιο της Ελλάδας, ο Βενιζέλος διορίστηκε Σύμβουλος (Υπουργός) Δικαιοσύνης της Κρητικής Πολιτείας. Αργότερα, όμως, ήλθε σε σύγκρουση με τον Γεώργιο. Το 1901 αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να κηρύξει την επανάσταση του Θερίσου (10 Μαρτίου 1905), με σκοπό την απομάκρυνση του πρίγκηπα από την Κρήτη και την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Εκπληκτικό ντοκουμέντο: Για πρώτη φορά βλέπουμε τον Ελ. Βενιζέλο να μιλά - και καταλαβαίνουμε γιατί γοήτευε τους συνομιλητές του - Μικροπράγματα

Τον Ιανουάριο του 1891 νυμφεύθηκε στα Χανιά τη Μαρία Κατελούζου (1870 – 1894). Η παρουσία στο γάμο του των προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων φανέρωνε το κύρος και τις σχέσεις που είχε αναπτύξει ο εικοσιεπτάχρονος δικηγόρος. Μετά το γάμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο επιβλητικό σπίτι της Χαλέπας και απόκτησε δύο παιδιά, τον εφοπλιστή Κυριάκο Βενιζέλο (1892-1942) και τον στρατιωτικό και πολιτικό Σοφοκλή Βενιζέλο (1894-1964), που έφτασε μέχρι την πρωθυπουργία της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του ‘50.

Η γέννηση, όμως, του Σοφοκλή το 1894 έμελλε να είναι μοιραία για την εικοσιτετράχρονη Μαρία, η οποία πέθανε αναπάντεχα από επιλόχεια μόλυνση. Ο πρόωρος θάνατός της συγκλόνισε τον Βενιζέλο, που βρέθηκε ξαφνικά με δύο βρέφη, χωρίς την αγαπημένη του γυναίκα. Απαρηγόρητος από το τραγικό γεγονός, χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να ξεπεράσει την απώλεια της συντρόφου του. Έκτοτε και για όλη του τη ζωή, διατήρησε τη χαρακτηριστική γενειάδα, σε ένδειξη πένθους, όπως αναφέρει το αφιέρωμα του sansimera.

Η πολιτική μεταβολή στην Ελλάδα, συνεπεία του στρατιωτικού κινήματος στου Γουδή (15 Αυγούστου 1909), τον φέρνει στην Αθήνα με πρόσκληση του «Στρατιωτικού Συνδέσμου». Ο κρητικός πολιτικός έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό από τον αθηναϊκό λαό και στις βουλευτικές εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910, ως αρχηγός του νεοϊδρυθέντος Κόμματος των Φιλελευθέρων, επικράτησε με ευκολία, αφού η παλαιά πολιτική τάξη δήλωσε αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αμέσως, ο Βενιζέλος έθεσε σε εφαρμογή ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς, που όμοιό του δεν είχε δει η χώρα στα ογδόντα χρόνια του ελεύθερου βίου της. Η εκσυγχρονιστική πολιτική βούληση του αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα του 1911.

Με την αναδιοργάνωση του στρατού που έκανε με αρχιστράτηγο τον διάδοχο Κωνσταντίνο και τη σύναψη της Βαλκανικής Συμμαχίας κέρδισε τους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-1913 κατά των Τούρκων (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και των Βουλγάρων (Β’ Βαλκανικός Πόλεμος). Νωρίτερα, ο λαός επικροτώντας τις επιλογές του, του έχει χαρίσει μία ακόμα εκλογική νίκη στις 11 Μαρτίου 1912.

 

Στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, 1918.

Το αναδημιουργικό του έργο ήλθε να διακόψει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Βενιζέλος διαφώνησε με το βασιλιά Κωνσταντίνο για το εάν έπρεπε να αναμιχθεί η χώρα μας αμέσως στον πόλεμο ή να παραμείνει ουδέτερη. Ο αγγλόφιλος Βενιζέλος υποστήριζε την άμεσα εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο, ενώ ο γερμανόφιλος βασιλιάς προτιμούσε την ουδετερότητα. Είναι η εποχή του βαθύτατου «Εθνικού Διχασμού», που θα επισωρεύσει στην Ελλάδα τραύματα και πληγές, που θα αργήσουν πολύ να επουλωθούν.

Ο Βενιζέλος παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία δύο φορές μέσα στο 1915 και αφού είχε κερδίσει πανηγυρικά της εκλογές της 31ης Μαΐου. Η διαμάχη των δύο ανδρών κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 1916 με την εκθρόνιση του Κωνσταντίνου και την ανάληψη εκ νέου της πρωθυπουργίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που οδήγησε στην έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.

Μετά το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου», ο Βενιζέλος επιτυγχάνει ένα ακόμη διπλωματικό θρίαμβο με την υπογραφή στο Παρίσι της Συνθήκης των Σεβρών (27 Ιουλίου 1920), με την οποία δημιουργείται η μεγάλη Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών». Την ώρα, όμως, που ετοιμαζόταν να επιστρέψει θριαμβευτής στην Ελλάδα, έγινε απόπειρα δολοφονίας του στο Παρίσι από φανατικούς του αντιπάλους, η οποία απέτυχε (30 Ιουλίου).

Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Βενιζέλος ηττήθηκε και απογοητευμένος αναχώρησε από την Ελλάδα, ανακοινώνοντας ότι εγκαταλείπει την πολιτική. Κλήθηκε, όμως, να συνεισφέρει με τη διπλωματική του εμπειρία και το αναμφισβήτητο διεθνές κύρος που διέθετε, στη διαμόρφωση της Συνθήκης της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923), στην οποία σύρθηκε η ηττημένη Ελλάδα στα πεδία των μαχών της Μικράς Ασίας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1921 νυμφεύθηκε στο Λονδίνο, για δεύτερη φορά, την Έλενα Σκυλίτση (1874-1959), κόρη πλούσιας οικογένειας της Αγγλίας με καταγωγή από τη Χίο.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επανήλθε στην κεντρική πολιτική σκηνή το 1928, μετά από μία μεγάλη περίοδο πολιτικής αστάθειας και κέρδισε τις εκλογές της 19ης Αυγούστου. Κυβέρνησε έως το 1932 σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την παγκόσμια οικονομία («Κραχ» του 1929). Θα επιτελέσει σημαντικό έργο σε πολλούς τομείς (Ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας, Συμβουλίου της Επικρατείας και Εθνικού Θεάτρου, ανέγερση 3.000 σχολικών αιθουσών), αλλά θα χρεωθεί τη χρεωκοπία της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1932. Στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας συνήψε σύμφωνα φιλίας με την Ιταλία και τη Σερβία κι έθεσε τις βάσεις της ελληνοτουρκικής φιλίας με τον Κεμάλ Ατατούρκ (30 Οκτωβρίου 1930).

Τον Ιανουάριο του 1933 σχηματίζει την τελευταία του κυβέρνηση. Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου οι Φιλελεύθεροι ηττώνται και την επομένη ακολουθεί το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό κίνημα Πλαστήρα. Στις 6 Ιουνίου έγινε νέα απόπειρα δολοφονίας του από πολιτικούς του αντιπάλους, η οποία και πάλι απέτυχε. Μετά το νέο αποτυχημένο κίνημα των οπαδών του κατά της κυβερνήσεως του Λαϊκού Κόμματος την 1η Μαρτίου 1935, ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να μην επιστρέψει ποτέ.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι στις 18 Μαρτίου 1936 από εγκεφαλική συμφόρηση. Η σορός του μεταφέρθηκε κατ’ ευθείαν στην Κρήτη, υπό τον φόβο επεισοδίων στην Αθήνα, και ενταφιάστηκε στη γνώριμη γη του Ακρωτηρίου Χανίων, που συνδέθηκε άρρηκτα με την αγωνιστική του παρουσία για την πραγματοποίηση των οραμάτων του.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη νεκρική του κλίνη

 

Ελευθέριος Βενιζέλος
163 Shares
συνεχεια αναγνωσης
Διαφήμιση
Διαφήμιση SYNKA

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Copy link
Powered by Social Snap