Κέλλυ Καμπάκη: «Αυτό που δεν θυμάμαι με τίποτα είναι αν της είπα ότι την αγαπώ» | ΒΙΝΤΕΟ

Η Κέλλυ Καμπάκη, η μητέρα της Έμμα, μιλά για τη στιγμή που είδε την 21χρονη κόρη της ζωντανή για τελευταία φορά

Η Κέλλυ Καμπάκη, μητέρα της 21χρονης Έμμας, η οποία έχασε τη ζωή της στο τραγικό τροχαίο δυστύχημα της Θεσσαλονίκης, αφηγείται τις δραματικές στιγμές. Η κυρία Καμπάκη δεν μιλά ως μία απλή «μητέρα θύματος», αλλά ως μία γυναίκα που ζει διαρκώς μεταξύ δύο στιγμών. Από τη μία, εκείνη που η κόρη της έφυγε από το σπίτι με ένα χαμόγελο, κι από την άλλη, εκείνη που την έχασε.

Η φωνή της μπορεί να τρέμει, όμως δεν σπάει. Δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση έναν άνθρωπο που παραιτήθηκε από τον αγώνα, αντίθετα, θυμίζει έναν άνθρωπο που έχει αναλάβει μία σημαντική αποστολή. Να κρατήσει ζωντανό το φως που άφησε πίσω το παιδί της, ένα φως που έφτασε ως την Κρήτη.

Η τελευταία φορά που την είδε ζωντανή

Η Έμμα, 21 ετών, έφυγε εκείνο το πρωινό για να επισκεφθεί τη Φρόσω, το σκυλάκι της, που είχε τραυματιστεί. Η μητέρα της θυμάται τη συζήτησή τους. «Μου είπε ότι έπρεπε να ραφτούμε για μια βάφτιση», λέει η Κέλλυ. «Της απάντησα “ποιος ζει ποιος πεθαίνει” – δεν ήξερα πόσο προφητικά θα ήταν αυτά τα λόγια. Θυμάμαι να μου χαμογελά, να με αγκαλιάζει, να κλείνει την πόρτα πίσω της».

Και καταλήγει στη φράση που τη στοιχειώνει: «Αυτό που δεν θυμάμαι είναι αν της είπα πως την αγαπώ». Η φωνή της χαμηλώνει, περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε τα φοβερά νέα.

Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα

Η πτήση της είχε καθυστερήσει, με αποτέλεσμα να την πάρει ο ύπνος και να μην δει τις κλήσεις στο τηλέφωνό της. Την ξύπνησε η αδελφή της, η οποία είχε έρθει στο σπίτι. Της είπε πως το παιδί είχε ένα ατύχημα, αλλά ήταν καλά, είχε μόνο ένα χτύπημα στο πόδι.

«Κι εγώ, χωρίς να το ξέρω, είχα ήδη χάσει τον κόσμο κάτω απ’ τα πόδια μου», δηλώνει η Κέλλυ Καμπάκη. Η μητέρα  θυμάται να διαβάζει στα ειδησεογραφικά μέσα για «σοβαρό τροχαίο στη Θεσσαλονίκη». «Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο, μας έδειξαν τις αξονικές. Δεν καταλαβαίναμε τι βλέπαμε. Μας είπαν ότι η κατάσταση ήταν τραγική».

Η ελπίδα όμως δεν είχε χαθεί. «Μα για εμάς, το παιδί ζούσε. Περιμέναμε το θαύμα», τονίζει, περιγράφοντας την ψυχολογική κατάσταση που επικρατούσε εκείνη τη μοιραία νύχτα.