«Μαγδαληνή»: Ένα ποίημα του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη για την Μεγάλη Παρασκευή!

Shares

Η σχέση του σπουδαιότερου μυθιστορηματογράφου της Ελλάδας με την επίσημη Εκκλησία πέρασε μέσα από χίλια μύρια κύματα.

Αυτό όμως δεν ίσχυε και για τη σχέση του Νίκου Καζαντζάκη με τον Χριστιανισμό: ήταν μια σχέση βαθιά, που διέτρεχε κάθε γραμμή των κειμένων του, κι αν διαβάσει κανείς και τις περισσότερο μύχιες σκέψεις του θα δει πώς ήταν και κάτι που διέτρεχε και την ίδια του την ψυχή.

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν απόλυτα ταιριαστό να μοιραστούμε μαζί σου ένα ποίημά του.

Όχι απλά ένα γραπτό του, αλλά ένα στιχούργημά του κατάλληλο για αυτήν την ημέρα. Ένα ποίημα σαν ζεστή αγκαλιά για την ψυχή, γεμάτο στίχους που δίνουν τροφή για σκέψη.

 

Η «Μαγδαληνή» του Νίκου Καζαντζάκη

«Ω Κύριε, εγώ ‘μαι που έσπασα σα μυρογιάλι
στα ιερά σου πόδια την καρδιά μου, και τα ολόξανθα
μακριά μαλλιά μου εγώ τ’ ανέμισα στις τρέμουλες,
σκυφτές των Αποστόλων κεφαλές, σα φλάμπουρο!
Εγώ ‘μαι που όντας όλοι οι εδικοί μακριάθε
κοιτώντας το σταυρό σε κλαίγαν σκορπισμένοι,
στεκόμουν στο πλευρό σου παραστάτης, κι όρθια
στα χέρια μου εδεχόμουν, στην ποδιά, στο πρόσωπο,
πηχτό, ζεστό, σαν όμπρο θερινό, το γαίμα σου!
Κ’ έκραζα: Ανοίξου γης, ποτίσου γης, σκιρτήστε
σα σπόροι αθάνατοι στο χώμα, ώ πεθαμένοι!
Χριστέ, κι αν όλοι σ’ αρνηθούν, δε θα πεθάνεις!
Γιατί στον κόρφο μου το αθάνατο νερό
κρατώ και σε κερνώ, και κατεβαίνεις πάλι
στη γης, και περπατάς μαζί μου στα χωράφια,
βολές σωπαίνοντας γλυκά, βολές ταΐζοντας
το Λόγο τον καλό στα πεινασμένα πλήθη»

Shares


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *