Βρειτε μας στα Social Media

Κόσμος

Η πρώτη πολεμική πυρηνική επίθεση στην ιστορία της ανθρωπότητας

Δημοσιεύτηκε

στις

Διαφήμιση xalkiadakis
Διαφήμιση xalkiadakis
3 Shares

Η 6η Αυγούστου είναι η 218η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και 219η σε δίσεκτα έτη. Είναι η μέρα που ο Πολ Τίμπετς μάς σύστησε με τρομακτικό τρόπο τη μαμά του: Την Ινόλα Γκέι. 

Στις 6 Αυγουστου όμως είναι και η ημέρα που μάθαμε ότι το Ινόλα Γκέι είναι όνομα. Το μάθαμε όλοι, αλλά κυρίως το έμαθαν 70.000 Ιάπωνες που εξαϋλώθηκαν από την έκρηξη της πρώτης ατομικής βόμβας πάνω από τα κεφάλια τους.

«Θεέ μου, τι κάναμε;»

Ο Πολ Τίμπετς, Πολ Γουόρφιλντ Τίμπετς τζούνιορ για την ακρίβεια, είχε πει σε συνέντευξή του το 1975: «Είμαι περήφανος που μπόρεσα να αρχίσω με το τίποτα, να σχεδιάσω την επιχείρηση και να δουλέψει όσο τέλεια δούλεψε. Κοιμόμουν ήσυχος κάθε βράδυ» και το 2005: «Αν με βάλετε στις ίδιες συνθήκες, σίγουρα, θα το ξανάκανα».

Δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς κάτι πολύ διαφορετικό από έναν άνθρωπο που βάφτισε το βομβαρδιστικό αεροσκάφος του με το όνομα της μαμάς του (αθάνατε Φρόιντ) και ξεκίνησε ένα πρωί να ρίξει μια βόμβα με ουράνιο-235 στα κεφάλια μιας ολόκληρης πόλης.

Σε αντίθεση με τον Τίμπετς, τα άλλα μέλη της αποστολής δεν κοιμόντουσαν καθολου καλά στο υπόλοιπο της ζωής τους και ευτυχώς: Ο Ρόμπερτ Λιούις, βλέποντας την έκρηξη μονολόγησε δυνατά και με τρόμο: «Θέε μου, τι κάναμε;»

Είναι ένα πολύ σωστό ερώτημα. Αυτό που έκαναν ήταν να ξεκινήσουν τον Ψυχρό Πόλεμο και να στοιχειώσουν την ανθρωπότητα για τα επόμενα 50 χρόνια και βάλε, αν όχι ακόμη και σήμερα.

Πέραν του ότι σκότωσαν πάνω από 100 χιλιάδες ανθρώπους, αμάχους επί το πλείστον, με το πάτημα ενός κουμπιού, αυτό μπορεί να θεωρηθεί και λεπτομέρεια μπροστά στον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος πέρασε στην εποχή του μεγάλου τρόμου.

Ήταν έγκλημα πολέμου οι δύο ατομικές βόμβες;

Αν ρωτάτε εμένα, σαφώς.

Και δεν το λέω μόνο εγώ, το ζήτημα προκάλεσε τεράστια αντιπαράθεση μετά το τέλος του πολέμου, το μόνο που έσωσε τις ΗΠΑ από τα διεθνή δικαστήρια ήταν το γεγονός ότι ήταν ο απόλυτος νικητής του πολέμου και η χώρα από την οποία κρέμονταν όλοι, ή σχεόν όλοι. Και κυρίως ήταν η χώρα που θα «έσωζε» τον κόσμο από τους κακούς κουμμουνιστές.

Στη δίκη του Τόκιο, οι συνήγοροι των Ιαπώνων κατηγορούμενων, αλλά και μέρος των κατηγόρων, έθεσαν το ζήτημα, αλλά η λογική του «προχωράμε και ξεχνάμε» επικράτησε. Υποθέτω ότι για τους νομικούς θα ήταν πολύ ενδιαφέροντα τα πρακτικά, αλλά εμείς δεν είμαστε νομικοί και μόνο σφαιρικά μπορούμε να δούμε το θέμα.

Ή και όχι τόσο σφαιρικά και να επικεντρωθούμε σε δύο βασικους άξονες: Τον ηθικό και το αποτέλεσμα, εκ του οποίου κρίνονται συχνά τα πράγματα.

Πράγματι, δύο βόμβες και 100.000 εξαϋλωμένους Ιάπωνες μετά, η χώρα του Ανατέλοντος Ηλίου έκανε το αδιανόητο: Συνθηκολόγησε.

Θα είχε ηττηθεί έτσι κι αλλιώς, όμως, αυτό είναι βέβαιο και οι Αμερικάνοι ετοίμαζαν απόβαση. Όμως, μπλεγμένος σε μια κατάσταση που θα επαναλαμβανόταν χρόνια αργότερα στο Βιετνάμ, ο Χάρι Τρούμαν έβλεπε τους Αμερικάνους ψηφοφόρους να μην θέλουν άλλα φέρετρα, άλλους νεκρούς, άλλο πόλεμο.

Οι λόγοι που έριξαν τη βόμβα οι Αμερικάνοι έχουν αναλυθεί, υπεραναλυθεί και ξανα-αναλυθεί, δεν είναι εκεί το θέμα. Ούτε καν εάν θα μπορούσαν να το αποφύγουν. Φυσικά και θα μπορούσαν.

Το θέμα είναι ποιοι θέλουμε να είμαστε ως πολιτισμός και μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε στην αυτοδικαιολόγηση, όταν κάτι μάς βολεύει.

Χρόνια αργότερα, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, το θεωρητικό έργο του οποίου συνδέθηκε με τη δημιουργία της βόμβας, έγραψε μια επιστολή στους Ιάπωνες μαθητές:

«Σε παλιότερες εποχές, τα έθνη ζούσαν με αμοιβαία άγνοια και στην πραγματικότητα το ένα μισούσε ή φοβόταν το άλλο. Το πνεύμα της αδελφικής συνεννόησης μεταξύ τους ας κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Με αυτή την πίστη, εγώ, ένας γέρος άνθρωπος, χαιρετώ εσάς, Ιάπωνες μαθητές, από μακριά και ελπίζω πως η γενιά σας κάποτε θα τοποθετήσει τη δική μου στην ντροπή».

Για τις ατομικές βόμβες δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς. Κάποιοι, λίγοι, ίσως έχασαν τον ύπνο τους, αλλά αυτό δεν αρκεί. Θεσμικά, η ρίψη των βομβών παρέμεινε ατιμώρητη και ως εκ τούτου και δικαιολογημένη, ανοίγοντας ένα ολόκληρο σύμπαν δυνατοτήτων σε όσους πέρασαν τα επόμενα 50 χρόνια με το δάχτυλο πάνω από το κουμπί.

Θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να έχουν τιμωρηθεί; Βεβαίως. Θα άλλαζε αυτό το σύγχρονο κόσμο; Βεβαίως επίσης.

 

Πηγή: cnn.gr

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση louvro
Διαφήμιση vision
Ακολουθήστε το Daynight.gr σε Google News, Facebook και Instagram.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κρήτη, την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Daynight.gr
Διαφήμιση CRETANPHYSIS
Διαφήμιση cretan
Διαφήμιση louvro
Διαφήμιση CRETANPHYSIS
Διαφήμιση vision
Διαφήμιση
Διαφήμιση gialos
Διαφήμιση

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Copy link
Powered by Social Snap